زنگ رياضي:عشق+2

نيمكت:چتري براي دونفر

تخته سياه: قتلگاه

مدرسه:كلبه ي وحشت

بچه ها ي دوم رياضي:بچه هاي آسمان

بچه اي كه درس نخوانده:ياغي

زنگ كلاس:تفنگ سرپر

مامور مخفي:مزاحم

راننده ي سرويس:فراري

تحقيق:بررسي يك پرونده

دستشويي مدرسه:دستهاي آلوده

بچه هاي سوم رياضي:بچه هاي بد

روز امتحان:روزهاي غم اوده

ادبيات:روياي ناتمام

فروشگاه مدرسه:نان،عشق،موتور هزار

تنبيه دانش آموز:اين راهش نيست

باغچه ي مدرسه :ياسهاي وحشي

انجمن اوليا ومربيان:گفتگوي ويژه ي خبري

بر گزاري امتحان:معما

منفي:خط قرمز

افطاري مدرسه:شام آخر

زنگ زيست:راز بقا

دبير فيزيك:قلب يخي

زنگ زمين شناسي:خاك سرخ

قبل از امتحان:آن سوي آتش

حافظ
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند بخارا را

صائب تبريزي
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را
بخال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنکس چيز مي بخشد ز مال خويش مي بخشد
نه چون حافظ که مي بخشد سمرقند و بخارا را

شهريار
اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را
بخال هندويش بخشم تمام روح اجزا را
هر آنکس چيز مي بخشد بسان مرد مي بخشد
نه چون صائب که مي بخشد سرو دست و تن و پا را
سر و دست وتن و پا را به خاک گور مي بخشند
نه بر آن ترک شيرازي که برده جمله دلهارا

تو بودي

    به من انكه بدي آموخت تو بودي

                منو آتيش زد و خود سوخت تو بودي

                                  اونكه،با تير به زهر آلوده عشق

                                                 دل و ديده مو به هم دوخت تو بودي  

                                                                        اون كه با شعبده بازي به نيرنگ

                                                                   لب فرياد منو دوخت تو بودي

آخر اين قصه ي ما از خود ما بود

از ابتدا پيدا بود،نيرنگ بود،رويا بود

دشمن ما از خود ما بود

هر لحظه بين ما بود،از ما بود،با ما بود

تو منو به بازي تلخي كشوندي

                     كه ندونسته به انتها رسوندي

                          من به خواب تو،تو جادو شده خاك

                                                 دشمن ما رو سر سفره نشوندي

                                                                    اونكه دل به قصه ها باخت تو بودي

                                                                                   خونمو روي آب ساخت تو بودي

مسافر شهر عشق  منو با خود می بری

كاش مي شد مرا باور كني
مرا همدم اين لحظه هاي بي برگشت كني
كاش مي شد التهاب لحظه ها را
دمي با بازدمت آرام كني
كاش مي شد حس اين احساس را
تا ابد در ميان آن دلت پنهان كني
كاش مي شد اين لحظه هاي پوچ را
با حرم نفس ها يت پر معنا كني
كاش مي شد دوستي ها را باور كني
چشمي از روي محبت تر كني
كاش مي شد اين اسير دل بسته به عشقت را
يك نفس از بند آزادش كني
كاش مي شد قلب اين مجنون را
با شبنمي از عشق آكنده كني
كاش مي شد در عاشقي

مرز اين روزا وسالها را شكست
كاش مي شد روي تاريخ خطي كشيد
احساس را به جاي آن نقاشي كشيد
كاش مي شد اشك ها را پنهان نكرد
روي قلب ها با دورويي خطا طي نكرد
كاش مي شد هر كسي صادق بود
آدم با شيله پيله كم بود
كاش مي شد زندگي را باور نداشت
لحظه ها را جرء جرء با مهرباني پايان كنيم